سلام.

دوباره شروع کردم به نوشتن  اونم واسه کسی که خیلی دوستش دارم

 

سال گذشته همین وبلاگ  رو با همین اسم و نام کاربری مدیریت می کردم  که حذفش کردم  بخاطر یه سری مسایل که دلیلش رو دوستان قدیمیم  همونایی که مثل من واسه علی  می نوشتن می دونستن

 

اما از شما چه پنهون  وقتی یک هفته پیش وبلاگ شراره  رو بعد از چند وقت دیدم بازم هوایی شدم  که دوباره بنویسم اما اینبار قرص و محکمم و به راحتی هم حذفش نمی کنم

 

دلم خیلی گرفته  ،دلم خیلی واسش تنگ شده  ، از وقتی که رفتن تیم عزیز استیل آذین  ندیدمش  ؛ تنها دل خوشیم این بود که یکبار در هفته میبینمش  که اونم ازمون گرفت  اما خیالی نیست ما اینقدر دوستش داریم  که حتی اگه نبینیمش هم بازم دیوونش بمونیم

 

خیلی دوستش دارم دلیلش هم نمیدونم  یعنی نه اینکه ندونم اما دلیلم واسه خیلی ها قانع کننده نیست  و خیلی ها دلیلم رو قبول نمی کنن که اصلا مهم نیست

 

5 ساله که شده نفسم  ، شده همه چیزم  ، حتی شده زندگیم  و باور کنید بابت این موضوع به خودم می بالم

 

امیدوارم همیشه زنده باشه و همیشه علی انصار؛ علی تیفوسی؛ علی گتوزو و علی انصاریان قلب من بمونه.

 

با تمام خوبی هاش و بدیهاش؛ مردی هاش و حتی بی اعتنایی هاش دیوونه وار دوستش دارم.

 

همین  

 

علی یارتون

 

شب رفتنت :

شب رفتنت عزیزم هرگز از یادم نمیره

واسه هر کسی که می گم قصه شو آتیش می گیره

دل من یه دنیا خون بود

چشم تو یه دنیا تردید

آخرین لحظه نگاهت غصه داشت باز ولی خندید

شب رفتنت یه ماهی توی خشکی رفت و جون داد

زلزله خیلی دلارو اون شب از غصه تکون داد

غمها اون شب شیشه های خونه رو زدن شکستن

پا به پام عکسهای نازت اومدن تا صبح نشستن

تو چرا از اینجا رفتی

تو که مثل قصه هایی

گلم از چه چیزی باشه

نه بدی نه بی وفایی

شب رفتنت نوشتی شدی قربونی تقدیر

نقره ای اشکهای من شد دور گردنت یه زنجیر

شب تلخ رفتن تو گلدونامون اشکی بودن

قحطی سپیدی ها بود همه انگار مشکی بودن

شب رفتنت که رفتی گفتی دیگه چاره ای نیست

دیدم اون بالاها انگار عکس هیچ ستاره ای نیست

شب رفتن تو یاسها دلم رو دلداری دادن

اونا عاشقن ولیکن تنها نیستن که زیادن

بارون اون شب دستشو از سر چشمام بر نمی داشت

من تا می خواستم ببارم هر کسی می دید نمی ذاشت

شب رفتن تو رفتم سراغ تنها نوارت

اون که واسم همه چی بود آره تنها یادگارت

سرنوشت ما یه میدون زندگی اما یه بازی

پیش اسم ما نوشتن حقته باید ببازی

شب رفتن تو خوندن واسه من همه لالایی

یکی می گفت که غریبی یکی می گفت بی وفایی

شب رفتن تو ابر ها واسه گریه کم آوردن

آشناها واسه زخم وا شدم مرحم آوردن

شب رفتن تو تسبیح از دست گلدونا افتاد

قلب آرزوهام انگار واسه ی همیشه وایساد

شب رفتن تو غربت جای اونجا اینجا پیچید

دل تو بدون منظور رفت و خوشبختیمو دزدید

شب رفتن تو دیدم یکی از قناری ها مرد

فرداش اما دست قسمت اون یکی رم با خودش برد

شب رفتن تو چشمات راست راستی چه برقی داشتن

این همه آدم چرا من ؟ پس با من چه فرقی داشتن

شب رفتنت پاشیدم همه اشکامو تو کوچه

قولت رو آروم گذاشتم پیش قرآن لب تاقچه

شب رفتنت دلم رفت پیش چشمهایی که خیسن

پیش شاعرایی که دایم از مسافر می نویسن

شب رفتن تو دیدم تا که غم نیاد سراغت

هیچ زمان روشن نمیشه واسه ی کسی چراغت

شب رفتن تو دیدم خیلیه غمهای شاعر

روی شیشمون نوشتم می شینم به پات مسافر

برو تا همه بدونن سفر هم اون قدا بد نیست

واسه گفتن تو اما هیشکی شاعری بلد نیست

 

نوشته شده در پنجشنبه چهارم بهمن 1386ساعت 21:10 توسط سمیه| |